من نمی دانم چرا بعضی از نویسندگان در نوشته های پژوهشی شان از منابع و مدارک نام نمی برند. در همین مقا له نویسنده باید حد اقل از ده ها کتاب و روز نامه و مجله نام می برد. اگر نویسنده در این زمینه غفلت کرد ه بود، باید ویراستار جناب شرعی جوزجانی از او می برسید که آقای دکتور پرفیسور بیکف شما این نوشته تحقیق ی تان را از روی کدام منابع بدست آورده اید. طور مثال نویسنده در این مقاله بدون ذکر نام کدام منبع و مأ خذ چنین نگاشته است:«در ادبیات فارسی نظر عام زیبایی انسان چنین تعبیر می شود: چهل صفت باید در خوبرو با شد تا قابل اهل نظر و بصیرت شود محبوب و معشوق گردد:اول آنکه چهار چیز آن خرد و کوچک باشد: دو پستان، دو گوش و دو دست و دو پا.
دوم: چهار عضو او باید کلان و بزرگ باشد. سرین یعنی دو کفل و ساق و ساعد.
سوم: چ هار عضو او مدور باشد. سر و روی و کف دست و زنخ.
چهارم: چهار چیز از آن باید بلند باشد: قد و انگشتان دس ت و ابرو و ساعد.
پنجم: چهار چیز آن دراز باشد: قدم و ناخن و ساق و موی.
ششم: باریک بودن چهار چیز از حس ن است: ابروی و موی و انگشت و لب.
هفتم: چهار سوراخ او باید تنگ باشد: بینی و گوش و دهن و فرج.
هشتم: چه ار چیز او سرخ باشد: دو گونه و لب و سر انگشتان و زبان.
نهم: چهار چیز او سفید باشد: دندان و بدن و سفید ه ی چشم و ناخن»
امیدوارم جناب شرعی جوزجانی در این زمینه یک کمی روشنی بیاندازند که این چهل صفت زیبای ی خوبرویان را نویسنده از کدام منابع ادب فارسی بدست آورده است. قبلأ و قلبأ از ایشان سپاسگذارم.