نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| پاییــــز |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نظــمی |
| نوشته شده توسط مهندس شاه امیر فروغ |
| يكشنبه ، 16 آبان 1389 ، 20:48 |
|
ابرِ غمین چو طفلِ پُر اندوه ای دریغ با اشکِ چشم گونۀ من شستشو دهد برقِ غمی ز دیدۀ پُر حسرتش فسوس تا قلبِ نازُکِ دریای خسته می جهَد دیگر سُرور و شور در دل دریا مُرده است ساحل فسوس مُرده و از خنده ها تهیست بر روی ماسه های تهی از صدای پا جز ناله یی حزین ز قلبی شکسته نیست ... آری کنار آب در آغوش ماسه ها تنها منم که پُر اندوه نشسته ام وز برگ ریزِ غمین و خزانِ زرد پُر رمز و راز پیامی شنفته ام .
|
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
