نعمت الله مختارزاده شهر اسن آلمان آزادی بــه گـــوش ِ جـــان شنیدم ناگهان، پیغام ِ آزادی خــــروس ِ وحــــدت ِ عــالم، بلند ِ بام ِ آزادی بِشارتها، که از مغرب، طلوع ِ شمسِ معنا شد شـب ِ تاریک ِ ما روشن، سحـر شد شام ِ آزادی ســــپاۀ نـور در جـولان، بـه تنویر ِ همه عالم سـلاح صلـح در هـــر آن، پیِّ اِکــرام ِ آزادی شـکـسـت ِ قـــفـل ِ در، از خانـــۀ تقلید ِ میراثی کــه تا هــر زائـری برتـن، کند احرام ِ آزادی سجود هرگز روا نبود، به محراب ِ جنون پرور مــقام ِ عـــرش ِ دل ظاهر، ز اِسـتِـشمام ِ آزادی زُلال ِ صدق می ریـزد، ز جام و ساغر ِ وحدت عـبـیـر و مشک می بـیـزد، صفــای نام ِ آزادی خـــراب و خـسـتـۀ راۀ محبت را، چـه پروایی بـه هــر سُستی دهد مستی، شراب ِ ناب ِ آزادی امـیـر ِ لانــۀ فـقـرم، انـیس ِ رنج و درد و غـم سـمـنـد ِ سرکش ِ عـشـقـم، ولاکن رام ِ آزادی تـــباه شـــد عالــم ِ انسان، ز بیداد ِ جفا کیشان چــو شیخ و مجـتهد دایم، پی ّ اِظــلام ِ آزادی اگـر قاضی وڅارنـوال و یا، مفتی شدی واعـظ تـنـور ِ جـهــــل ِ شان سوزد، بسی اقلام ِ آزادی بلـــند پـــردازی یی طبعم، حقایق را بیان دارد که مـلا، بد رگ و بد نام و هـم بد کام ِ آزادی بـه خلوت پیر ِ شیطان و به مسجد رهبر ِ مردم بــه دست ِ هـــر خـبـیـث افتاده سر انجام ِ آزادی چو کفتار وپلنگ وگرگ و زاغ وباشه و کرگس نـشـسـتـه در کمین هــریک، که تا اتمام ِ آزادی ولاکـــــن بـیـخـبـر از هـــمـت ِ والای افــــغانی کـــه دارد پنجــۀ فـولاد، چون صمصام ِ آزادی گروهی روز وشب کوشا وطن بیچاره تر گردد پـی یـی افـــغان و افــغانی، شده سرسام ِ آزادی بیا ای تبعۀ افغان، تـو ای پشتون و ای تاجیک هـــزاره، ازبک و غیره، به استسلام ِ آزادی بیا ای شــیعه و سُنـّـی، یهود و گبر و نصرانی بهــــایی و بـــرهـــمایی، بـه استحکام ِ آزادی بــــیا تا یـک بشر باشیم و عـــالـم یکوطن گردد شبان ِ حــق شـــده ظاهــر، و ما اغنام ِ آزادی وَ تو ای اشـــرف ِ مخلوق، بنما خدمت ِ همنوع کـــه تـــا این عــالــم ِ فانی، شود فرزام ِ آزادی بیا ای هموطن، دست و دلی بردار، از اشرار ضـمـیـر ِ خـویشتن روشن، کن از انعام ِ آزادی ز تـار و پـود و نـقد ِ جان، حریر ِ جامۀ وحدت رســـای قـامـت ِ ســـرو و، گل ِ اندام ِ آزادی مُعنبر عــالــم ِ امکــان، معطر خاطر ِ انسان مشـجــر روضـۀ ایـمـان، کــن از الـهام ِ آزادی صریر ِ خــــامـۀ حکمت، حفیف ِ سدرۀ رحمت خـــــدا بــر ما کــند قسمت، که تا اِعلام ِ آزادی به میدان ِعمل« نعمت» ز صدق ِ دل نما خدمت که این همت دهد حِشمت، به هر قـُـدّام ِ آزادی

بالا Up

بازگشت Home