نعمت الله مختارزاده شهر اسن آلمان تحفه های جانان قــاصد رســـید، آخـر، باعطر و بوی جانان یک بسته یی بــه دستش، بـودی زکوی جانا آن بســـته را بـمـن داد، بگــرفـته و کشودم (سی دی) دو تا میانش، بودی ز سوی جانان در پــشت ِ پاکـت ِ خـود، نام و نشان ِ مـا را بـنـــوشــته با مهارت، چون تاب ِ موی جانان نـــه نامـــه و پـیامی، نه حرف و نه کلامی حتا کـه نــــه ســــلامی، اینست خوی جانان شکـرخـدا بلآخــر، بـر وعده اش وفا کرد رفــــع عطش شـد آخـر، از آب ِ جوی جانان گلهــای یادگار ِ، ( یونس ) بــه من رســـــیدی یــــک عــــالمی تشکـــر از نور ِ روی ِ جانان از نغمه هــــای خوب و آهــــنگ ِ دلـــنوازش گــــردیــــده ام جوانتر، با های و هوی جانان وز لــــذت ِ صــدایـــش، انــدر دیار ِ غربت با یــــاد ِ میهن ِ خــود، مست ِ ســـبوی جانان بـاغ ِِ وفــــای خاطــــــر، پُــر از گـــل ِ بنفشه سـنبل ، گلاب و نرگس ، یاس و شبوی جانان صــد پــــارۀ دل ِ مـن ، از تار و پــود ِ یاری بـــا سوزن ِ محبـت ، گـشـتی رفــوی جـانان غمهــای این زمانــه ، باسوز و درد و رنجَـش آخـر فرار کــــردی ، از گـفـتـگــوی ِ جانان «نعمت» سپاس وحرمت ، زین تحفۀ پرارزش دیــدم بــه چـشم ِ باطـــن ، لطف ِ نکوی جانان

بالا Up

بازگشت Home