نعمت الله مختارزاده شهر اسن آلمان 22 اگست 2008 وعده خلاف وعــــدۀ هالـــــندیـان، باشد سراب هــر زکابی جلوگر همچون خضاب مهـــــربــان و، با وفـا و، باصفا هم به مردان و زنان ِ، شـیخ وشاب در ســـخا وت کس ندیده مثل ِ شان گـر خس و مَس، یاکه باشد دُرِّ ناب هـــریکی در قول، معروفِ جهان در عمل، چـیـزی نبینی جز عـذاب وعـــده هــای گرم و نرمت میدهند تا وفــا گــــردد ترا، روز ِ حساب چـــون شراب ِ ناب، دارد نشئه یی انـتـظـارش، میکـــند دل را کباب شوخ ِ چــشمـان ِ خــمار آلــود ِ یار سنگ ِ دل، گـَرد و غبار ِ آسـیاب از کف ِ جان دل برد هر آن، هزار تیغ ِ جــــوهـــردار مانـد بر رقاب زلف ِ خوبان حلقه حلقه، زان سبب پـــای عــاشـــق را بـبـنـدد با طـناب لیک از خوبان، وفا هرگز مخواه این حـقـیـقـت دان از بــرگ ِ گـلاب بــرف ِ فـیاض است بـر بام ِ هوس بـــیل ِ تـقـدیـر ِ مـــرا کــرده خراب گـفـت! ایـنـک مـیـفـرسـتم چیزکی یـادگــارم را نـمـــایـــی، دسـتـیـاب روز هــا بـگـذشـت و هفته، ماه شد ماه شاید، ســا ل و قـرن ِ بیحساب انـتـظـار ِ آمـد ِ (سی، دی) چرا؟ قاصدش را می نبینم جز بــه خواب لیک بـــا او خــو گــرفـته مرغ ِ دل دانه پاشی هــا، چـرا؟ در منجلاب در هـــــوای دوســـــتی، پـر میزنم می کشانــــد از جــفا، انـدر خلاب بـــر اِلاهــه شکـــوه هـا کرده بسی از مـن ِ مظلـــوم ِ گـُنگ ِ لاجــواب ما کــــه چــــون آیـیـنـۀ صیقـل شده هــرکه بیند، خویش یابد بی حجاب نــزد ِ گل، از خـار شکـوه بهر ِ چه جوهر ِ رنگست و بو، گل،ای جناب مظهر ِعشق و محبت ها، زن است ناز بایـــد داد، زن را، بی حجـاب هم به سالون و، به دهلیز و تراس هم به آشپزخانه، هم اتاق ِ خـواب در همین جا میگــذارم، نقطه هــا تا بـــدانــــد قـــــدر ِ مـاه و آفــتاب خـواستم، املا و انــشاء، نامــه یی تــا بـه تیمورشاه بخوانم از صواب لــــذت ِ دارد کــه با قهـر و غضب طـعـنه و دشــــنام آیــــد با شــــتاب طــــبع بـسـته ناگـهان، گردد روان با سپـاۀ شـعــــر، هـردم انـقلاب «نـعـمـتـا» مـنـظـومــۀ کردی رقم تا خلاف ِ وعـده را سازی خراب

بالا Up

بازگشت Home