نجوای درسکوت.... سیدنورالحق صبا نمیگویم ولی ناگفته پیداست که مالامال صد فریاد ورازم بخاموشی اگرچه دل سپردم ولی پرناله مثل سیم سازم &&& اگرچه لب فروبستم زگفتن ولی مشتاق گفتنهاست جانم سرودی را که درمن لانه کرده نمیدانم بخوانم یا نخوانم؟ &&& چه جانسوزاست دردی را که باید بگوییم وولی ناگفته باشیم از آن سوزنده تر جان برادر، که خورشید آید وما خفته باشیم &&& بیا تا همنوای رهسپاران من وتو هم قدم درره گذاریم نمیزیبد که آنان تحفه آرند گل خورشید، و ما چیزی نیاریم &&& گل مه ، چلچراغ رهروان باد فلک درراهشان گوهر فشان باد مبادا سرسری تاب وتب عشق نشاط رهنوردی جاودان باد &&& سرما خاک راه رهسپاران همان سربرکفان ، شب زنده داران چه خوش رفتند تاشهر سپیده برادرهای ما ، چابکسواران &&& شکستند ار دوپایت ، بال وپرزن! ببستند ار دودستانت ، بسرزن! زبرق دیده گان آتش افروز بکشت و هستیی دشمن شرر زن &&& شب است وراه ما پر سنگ خاره خطر بی انتها وبیکناره فروزان کن چراغ ماهتابی الا ای آسمان پرستاره &&& شب است وکشتی ودریا وتوفان رهیدن مشکل ولغزیدن آسان نشاید جان ازین هنگامه بردن بیاری گر نپردازند یاران &&& بنازم دامن پاک وطن را دل خونین صد چاک وطن را چو هر آوارهء بینم بخوانم حدیث رزم بیباک وطن را

بالا Up

بازگشت Home